บทที่ 33 ความสุขที่ไม่มีวันสิ้นสุด

“สวัสดีครับ คุณนายบ้านภิชญ์ภัทรโสภา”

อุณากรรณกระพริบตาลืมขึ้นเมื่อแสงยามสายของวันถัดมาสาดส่องเข้ามาในห้องนอนชั้นสองของบ้านนนทบุรี

อัคคีชะโงกตัวหอมแก้มคนร่างเล็กก่อนจะพลิกตัวนอนหงายดึงร่างสาวมากอดไว้

“สายแล้วเหรอคะเนี่ย น่าอายจัง พลอยแต่งวันแรกก็ตื่นสายเลย”

มือเล็กปิดปากหาวหวอด ปากพูดแก้ตัวแต่ยัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ